Dünyanın En Eski Aşk Şiiri

Dünyanın En Eski Aşk Şiiri

           

            Dünyada en çok yazılan şiir aşk şiirleridir.

İstanbul Arkeoloji Müzesindeki, Eski Şark Eserleri Müzesi Çivi Yazılı Belgeler Arşivinde, İstanbul 2461” numaralı kayıtlı çivi yazılı tablet, 1889 yılında, Irak’ın güneydoğusundaki antik Sümer kenti Nippur’da ele geçirilmişti. Bugün Asurolog ve Sümerolog Samuel Noah Kramer tarafından üzerindeki yazı çözülmüş ve Türkçeye çevirisini de Muazzez İlmiye Çığ yaptığı Çivi yazısı yazılmış tabletin üzerinde.

Damat, kalbimin sevgilisi

Güzelliğin büyüktür, bal gibi tatlı

Aslan, kalbimin kıymetlisi

Güzelliğin büyüktür, bal gibi tatlı

Damat, seni okşayayım

Benim değerli okşayışlarım baldan tatlıdır

Yatak odasında bal doludur

Güzelliğinle zevklenelim

Aslan seni okşayayım

Benim değerli okşayışlarım baldan tatlıdır

Damat benden zevk aldın,

Anneme söyle, sana güzel şeyler verecektir.

Babam sana hediyeler verecektir.

Sen, beni sevdiğin için,

Lütfet bana okşayışlarını,

Beyim tanrım, beyim koruyucum,

Tanrı ENLİL’in kalbini memnun eden ŞUSİN’im

Lütfet bana okşayışlarını

Yukarıdakiler yazıyormuş tabletin üzerinde. M.Ö. 18. yüzyıla yazılan 4000 yıllık En Eski Babil Dönemine ait bu çivi yazısı dünyanın en eski aşk şiiri olarak kabul edilmektedir.

Guinness Dünya Rekorları tarafından bu tablette aşk şiiri, dünyanın en eski aşk şiiri yazısı olduğu da onaylanmıştır.

Arılar ve Sinekler

Arılar ve Sinekler

Arıları ve sinekleri bir şişeye koymuşlar. Şişenin taban tarafını ışığa doğru, açık olan ağız kısmını da karanlığa doğru yerleştirmişler. Arıların hepsi ışık olan tarafa doğru üşüşmüşler. Ama şişenin tabanı kapalı olduğundan çıkmayı başaramamışlar. Bu arada sinekler, şişenin ağzına doluşmuşlar ve karanlıkta dışarı çıkıp kaybolmuşlar. Ağzı açık olan şişenin karanlık tarafına doğru tek bir arı bile gitmemiş! Camın önünde ışığa doğru gitme çabalarına devam etmişler.

İnsanın aklına önce arıların akılsızca davrandıkları geliyor. Ancak daha derinlemesine düşününce; karşımıza bir anıt gibi dikilen gerçek çok farklı oluyor.

Bilim adamlarına göre arılar olmazsa, insan yaşamı da olmaz. Ayrıca nerede, hangi çiçek ile besleneceğini bilen, yüzlerce kovan arasında kendi kovanını bulan ve o kovanın yüzlerce peteği arasından kendininkine yumurtlamayı hiç şaşırmadan uygulayabilen bir canlıdır arı.

Nasıl olur da şişenin ağzını bulup çıkamaz değil mi?

Işığa doğru yürüyenlerin önünde her zaman engeller olacaktır kuşkusuz. Onlar, engellere rağmen ışıktan vazgeçmeyenlerdir. Ne tür engel olursa olsun önlerinde, çabalarını sürdürenlerdir. Ve bu uğurda da gerektiğinde ölebilenlerdir. Yürek, azim, sevgi, ilkeler, dürüstlüktür bunu yaptıran. Kendine saygı, yaşadığı topluma saygıdır.

Sinekler, karanlıkta sıvışan kaçaklardır. Karanlığa yürüyenlerdir. Karanlık düşüncelerdir. Şişenin ağzının karanlığa bakmasının onlarca hiçbir önemi yoktur. Sinsi, ilkesiz, yüreksiz, korkak varlıklardır. Sadece kendi yaşamları söz konusudur. Nerede yemek varsa, nerede rahat yaşayacaklarsa, nerede çok para kazanacaklarsa oraya giderler. Onlar için karanlık olması önemli değildir.

Arıyı kovalamak isterseniz savaşır. Engellere aldırmaz. Amacı sadece ışığa ulaşmaktır. İğnesini sapladığında öleceğini bilerek savaşır. Ve değerleri için ölür. Ama sinekler kaçarlar. Sonra yılışık yılışık tekrar dönerler kovaladığınız yere. Yemeklerinize, kollarınızın üstüne tünerler. Pis ayaklarıyla ezerler; yaşadığımız her yeri.

Arılar yumurtalarını yalnızca kovanlarına bırakırlar. Oysa sinekler her yere yumurtlar, her yerde ürerler, çöplüklerde, tuvaletlerde, bataklıklarda. Onlar için yumurtalarını bırakacakları yerin bile hiç önemi yoktur.

Sinek olup karanlığa mı? Arı olup aydınlığa mı?

Engellere rağmen ışığa yürüyenlere, ışığa ulaşmak için çabalayanlara, insanca değerler yaratma adına mücadele edenlere ve ışık saçanlara. Ne yazık ki arıların sayısı sineklerden azdır.